امروز شما را به "راه لیکیا" می بریم که شاید جذاب ترین مسیر پیاده روی در تورکیه باشد. بیایید با هم بررسی کنیم که این مسیر بی نظیر، که در صدر لیست "زیباترین مسیرهای پیاده روی جهان" مجله تایم آوت قرار دارد، چه چیزهایی را در خود جای داده است...
کیت کلاو، هنوز هم آن شب را که در سیدیما سپری کرد به یاد دارد. او
برای اولین بار نقشه کشی این مسیر را در اواخر دهه 1990 در دودورگا آساری، یک شهر
باستانی لیکیا که حال یک قریه کوهستانی آرام در ولایت موغلای تورکیه است، آغاز کرد.
کلاو تغییر رنگ سلسله کوه های آقداغ را به یاد می آورد، زمانی که
آفتاب آن را به رنگ های گلابی و خامه رنگ آمیزی می کرد و مهتاب بالای دامنه های
پوشیده از برف طلوع می کرد. این زن 76 ساله می گوید که هنوز هم حس و حال راه
لیکیا آن شب را در خود احساس می کند. به گفته خودش: "هر قدم یک گام در زمان
است."
حال ببینیم که این مسیر لیکیا چیست؟ این مسیر که از شهر توریستی
فتحیه در موغلا تا تپه های ولایت آنتالیای تورکیه امتداد دارد، فاصلهای بیش از
700 کیلومتر را پوشش می دهد. اما این مسیر فقط یک مسیر پیاده روی نیست – بلکه
ردپای تمدنی است که تقریباً 3000 سال قدامت دارد.
کلاو می گوید که نظریه همیشه این بوده است که "جاده های قدیمی
و شهرهای قدیمی را با هم وصل کنیم" تا پیاده روی های مدرن بتوانند همان
مسیر را که زمانی توسط تجار، سربازان و دهاقین استفاده می شد، دنبال کنند.
تمدن لیکیا به تاسیس یکی از نخستین اتحادیه های دموکراتیک جهان که
دارای قانون اساسی و مقامات منتخب بود، مشهور است. در حالیکه از فتحیه به شرق سفر
می کنید، نام هایی مانند لتون، زانتوس، اولیمپوس، و فاسلیس ظاهر می شوند که یک
فهرست باشکوه از دوران باستانی مدیترانه ای را ایجاد می کنند.
در پاتارا، شما از کنار ساختمان بازسازی شده اتحادیه که محل ملاقات
اتحادیه لیکیا بود، عبور می کنید. ایسوکه تاناکا، انسان شناس جاپانی که برای
بیشتر از یک دهه در مورد این مسیر تحقیق کرده است، به TRT World گفت: "شما آنجا می ایستید
و فکر می کنید: این شیوه الگویی بود که حتی بالای رومی ها نیز تاثیر گذاشته است."
در ارتفاعات، شهر باستانی پینارا دیده می شود، مقبره های آن مانند
لانه های زنبور در سنگ تراشیده شده اند. یک راهنمای محلی آن را اینگونه تشریح می
کند: "درست مثل این که داخل کوه پر از کلکین ها است."
از تپه های بالای تلوس که یک شهر باستانی لیکیا در نزدیکی سیدی کمر
است، منظره تا دره زانتوس امتداد دارد. در همین حال، شهر آرام تر سیدیما – قریهای
که کلاو برای بیشتر از سی سال در آن زندگی کرده است – معابد و مقبره های خود را
در میان درختان زیتون و خانه های سنگی پنهان می کند.
نزدیک بحر، یک شهر باستانی دیگر با نام فیلوس و بندر آن به نام
آنتیفیلوس بالای شهر "قاش" امروزی خود نمایی می کنند. در امتداد ساحل،
دیوارهای کوتاه سنگی پیدنای در میان تپه های ریگی قرار دارند، در حالیکه قصر
سیمِنا که به عنوان قلعهکؤی شناخته می شود، به ترافیک کشتی ها و سنگ مزارهای
نیمه غرق شده لیکیایی درساحل مشرف است.
در شهر باستانی میرا که حال به نام دمره شناخته می شود، کوهنوردان
در میان مقبره های سنگی و کلیسایی که به سنت نیکلاس اختصاص داده شده است، گشت و
گذار می کنند.
در فاسلیس، یکی از قدیمی ترین شهرهای باستانی، سه حوضچه بندری هنوز
هم شکل آب را تعریف می کنند، در حالیکه کمی دورتر در قسمت شرق، ویرانه های
اولیمپوس در امتداد بستر یک بحر در دل جنگل به بحر مدیترانه منتهی می شوند. گفته
می شود که اسکندر مقدونی وقت خود را به نظاره این مناظر صرف می کرده است.
تاناکا می گوید: "مثل این است که در یک موزیم روباز بدون دیوار
قدم بزنید. ماقبل تاریخ، کلاسیک، بیزانسی، عثمانی - این دوره ها را نه تنها با
ذهن تان، بلکه با بدن تان نیز حس می کنید."
وزارت اطلاعات و کلتور تورکیه سال ها است که از طریق پیاده روی های
راهنمایی شده و رویداد های آگاهی دهی، ادغام این میراث و چشم انداز را ترویج می کند.
مسیر لیکیا نه تنها اهمیت تاریخی بلکه یک تنوع جغرافی باور نکردنی را
نیز ارائه می کند. به گفته کلاو: "مسیر لیکیا در هر مرحله دارای بافت های
مختلف است." یک لحظه کوهنوردان روی سنگ آهک دانهای قرار دارند و لحظهای
دیگر در حال عبور از صفحات سنگی هموار و شیشه مانند آتش فشانی عبور می کنند.
بخش های دیگر با قطعات مرمری که نور را جذب می کنند، می درخشند.
این مسیر می تواند در یک روز تقریباً هزار متر از سطح بحر بالا
برود. طوریکه کوهنورد محلی فیض الله بوروجو، 52 ساله، می گوید: "می توانید
روز خود را با شنا کردن در ساعات صبح شروع کرده و شام را بر فراز ابرها به پایان
برسانید."
حالا بیایید بفهمیم که مردم چرا این مسیر را طی می کنند... عایشه
بتول آیتکین، محقق 27 ساله تجربه خود را چنین تشریح می کند: "در ابتداء، شک
داشتم: از خودم پرسیدم، 'آیا ما واقعاً می توانیم این کار را انجام دهیم؟' فاصله
مجموعی بخش ما بیش از پنجاه کیلومتر بود. چیزی که این تجربه را تغییر داد، درک
کردن این موضوع بود که ما می توانیم این کار را انجام دهیم."
برای داکتر اؤزلم اوروک هاموند 59 ساله، مسیر لیکیا به یک گریزگاه
برای رهایی از فرسودگی شغلی تبدیل شد. هاموند که با بیماران سرطانی از نزدیک کار
می کند، می گوید: "من بین شفاخانه ها، لابراتوارها و جلسات دیرهنگام شب
زندگی می کردم. به نقطه خستگی عاطفی رسیده بودم."
اولین پیاده روی او از اوواجیک آغاز و به طرف کوه
"باباداغ" در بالای اؤلودنیز ادامه داشته است. هاموند آن را چنین تشریح
می کند: "بوی آویشن، خاک و نمک بحر را حس می کنید. بین ویرانه ها و بحر،
شما هم مرگ و هم تولد مجدد را احساس می کنید."
هاموند در نزدیکی قاش با گل ارکیده لیکیایی روبرو شد که فقط در این
ساحه وجود دارد. "خیلی ظریف و زیبا بود. من از آن عکس گرفتم و بعد آن را به
عنوان بخش مرکزی یک اثر هنری انتزاعی نقاشی کردم. این موضوع برای من به نمادی از
اهمیت این مکان تبدیل شد."
فیض الله بوروجو منحیث کسی که در تمام سال در این مسیر ساکن است، یک
دید متفاوت را ارائه می کند. بوروجو که در دیاربکر متولد شده، بعد از سال ها کار
کردن در ساحه توریزم به آنتالیا رفت. بوروجو که از وظیفه پیشخدمتی به پیاده روی
شروع کرده است، می گوید: "برای من، پیاده روی تقریباً یک تجربه پاکسازی است.
آن لحظه که قدم نخست خود را برمی دارم، همه چیز ناپدید می شود."
بوروجو می گوید که مسیر لیکیا یک بسته کامل است: "من آن را
چهار در یک می نامم: تاریخ، بحر، بیشه و کوهستان. یک ترکیب عالی." او با
تاکید بر اینکه این مسیر حس خودشناسی انسان را تغییر می دهد، در ادامه می گوید:
"بعد از یک روز سخت، شما احساس سبکی می کنید، افکار خود را واضح تر می شنوید
و به یاد می آورید که آرامش در مکان های مزدحم یافت نمی شود."
اما این مسیر یک پیام مهم برای بازدید کنندگان دارد: "لطفاً به
طبیعت احترام بگذارید. جهان خانه ما است. شما زباله را در اتاق نشیمن تان نمی ریزید.
آن را در مسیر پیاده روی نیز رها نکنید. به مسیر لیکیا منحیث یک میراث برای نسل های
آینده فکر کنید – ما نباید به این میراث خیانت کنیم."
قدم زدن در مسیر لیکیا درس هایی را ارائه می کند که فراتر از خود
مسیر است. این امر نشان می دهد که میراث چیزی نیست که پشت شیشه محصور شده باشد،
بلکه یک پروسه زنده است که توسط مردمی که امروز به آن ارزش می دهند، شکل گرفته
است.
سفر به شما اجازه می دهد تا جوهر زندگی را درک کنید: سر و صدا و
عجله کاهش می یابد و شما را با درک واضح تری از آنچه مهم است، تنها می گذارد.
بسیاری از کوهنوردان می گویند که پس از بازگشت، احساس سبکی، تعادل
بیشتر و ارتباط بیشتر با گذشته و خودشان را تجربه کرده اند.
بیایید با کلمات نهایی کیت کلاو نتیجه گیری کنیم: "هر قدم یک
نشان از خود به جا می گذارد - نه روی زمین، بلکه بر روی روح شما."
بین فتحیه و آنتالیا، کوهنوردان از سراسر جهان همچنان به کشف همان
سفر بی نظیر ادامه می دهند. شاید روزی شما هم این سفر بی نظیر را آغاز کنید...
