چهار فضانورد آرتمیس ۲ از اولین ماموریت سرنشین‌دار ماه در جهان در بیش از نیم قرن گذشته بازگشتند، زیرا فضاپیمای اوریون در اقیانوس آرام در سواحل کالیفرنیای جنوبی فرود آمد.

فضانوردان آمریکایی رید وایزمن، ویکتور گلاور و کریستینا کخ، به همراه فضانورد کانادایی جرمی هانسن، کمی پس از ساعت ۸ شب به وقت شرق آمریکا در روز جمعه، با کپسول اوریون به نام اینتگریتی (Integrity) صحیح و سالم در اقیانوس شناور بودند.

پس از بررسی ارتباطات، قوماندان ماموریت، وایزمن، گفت: "ما می‌توانیم صدای شما را بلند و واضح بشنویم."

وایزمن، پس از گفتن "چه سفری بود"، افزود: "ما در موقعیت پایداری هستیم."

انتظار می‌رود تیم‌های نجات به استقبال خدمه بروند و آنها را برای بررسی صحی به یک کشتی نظامی آمریکایی ببرند.

پیش از این، کپسول سرنشین‌دار اوریون که به شکل خودکار هدایت می‌شود، موتورهای جت خود را برای یک انفجار نهایی هشت ثانیه‌ای روشن کرد تا مسیر پرواز خود را به طور دقیق تنظیم کند، زیرا این یک مانور حیاتی برای اطمینان از بازگشت با امنیت بود.

پس از این ماموریت 10 روزه ناسا که بسیار مورد انتظار بود، با جدایی ماژول سرویس، که سیستم اصلی راکت را در خود جای داده است، از اوریون به پایان رسید، این وسیله نقلیه با ورود مجدد آتشین به جو زمین، دچار یک وقفه رادیویی شش دقیقه‌ای شد و سپس کپسول با چتر نجات به بحر افتاد.

این خدمه چهار نفره در اول اپریل از کیپ کاناورال، فلوریدا، ابتدا سوار بر راکت عظیم سیستم پرتاب فضایی ناسا در مدار زمین قرار گرفتند، سپس از کنار ماه عبور کردند و به اعماق فضایی رفتند که بشر تاکنون به آن نرسیده است، پرتاب شدند.

بنابراین، آنها اولین فضانوردانی بودند که از زمان برنامه آپولو در دهه‌های 1960 و 1970 به دور ماه پرواز کردند.

گلاور، کخ و هانسن همچنین به ترتیب به صفت اولین فضانورد سیاه‌پوست، اولین زن و اولین شهروند غیرآمریکایی که در یک ماموریت قمری شرکت کردند، تاریخ‌ساز شدند.

ماموریت مریخ:

این اولین فرود از زمان آپولو ۱۷ در اواخر سال ۱۹۷۲، پس از پرواز آزمایشی بدون سرنشین آرتمیس ۱ به دور ماه در سال ۲۰۲۲ توسط فضاپیمای اوریون، این سفر به عنوان یک تمرین حیاتی برای برنامه‌های فرود فضانوردان بر روی سطح ماه در اواخر این دهه عمل کرد، خواهد بود.

هدف نهایی برنامه آرتمیس، ایجاد حضور طولانی مدت در ماه و تبدیل آن به سنگ بنایی در مسیر اکتشافات آینده بشریت در مریخ است.

ماموریت آرتمیس ۲، که از نظر تاریخی با سال‌های جنگ سرد دوران آپولو موازی است، در بحبوحه آشفتگی‌های سیاسی و اجتماعی، از جمله درگیری نظامی ایالات متحده که فاقد حمایت داخلی بود، انجام شد.

چهار فضانورد آرتمیس بخش عمده‌ای از ۲۴ ساعت پایانی ماموریت را صرف استقرار تجهیزات و آماده‌سازی کابین خدمه برای ورود مجدد و فرود در بحر کردند.

بازگشت به زمین همچنین سپر حرارتی فضاپیمای اوریون ساخت لاکهید مارتین را در معرض یک آزمایش حیاتی قرار داد، این سپر در طول ورود مجدد در یک پرواز آزمایشی در سال 2022، دچار سوختگی و فشار غیرمنتظره‌ای شده بود.

بنابراین، انجنیران ناسا مسیر فرود آرتمیس 2 را تغییر دادند وهدف، کاهش تجمع گرما و کاهش خطر سوختن کپسول بود.

با وجود این، با ورود اوریون به جو با سرعت تقریبی 38625 کیلومتر در ساعت، حدود 32 برابر سرعت صوت، دمای بیرون کپسول به 2760 درجه سانتیگراد رسید.

سپر حرارتی و چتر نجات:

همانطور که اغلب در چنین ورودهای مجددی اتفاق می‌افتد، گرمای شدید و فشرده‌سازی هوا، یک لایه سرخ داغ از گاز یونیزه شده یا پلاسما را در اطراف کپسول ایجاد کرد، این امر منجر به از دست رفتن تماس رادیویی با خدمه برای چند دقیقه در ابتدای ورود مجدد شد.

کمی بعد، دو سیستم چتر نجات از دماغه کپسول در حالت سقوط آزاد باز شدند و سرعت فرود قبل از تماس آرام اوریون با آب، تقریباً به ۲۷ کیلومتر در ساعت کاهش یافت.

از جمله عناصر حیاتی دیگر به اندازه عملکرد سپر حرارتی و چتر نجات، مسیر فرود دقیق فضاپیما و زاویه ورود مجدد آن بود که توسط مجموعه‌ای از فیر‌های اصلاح مسیر از موتورهای پیشران جت آن حفظ می‌شد.

آخرین مورد از این سه فیر موتور جت، بعد از ظهر جمعه، حدود پنج ساعت قبل از فرود در آب، انجام شد.

تنظیم نهایی زاویه ای فضاپیما با نزدیک شدن به جو بالایی انجام شد.

هنگامی که کپسول وارد مرز بالایی جو شد، باز شدن دو سیستم چتر نجات و سر خوردن آن به داخل آب کمتر از ۱۵ دقیقه طول کشید.

ناسا گزارش داد که تقریباً یک ساعت دیگر طول می‌کشد تا امنیت تیم‌های نجات، اوریون را تامین کنند، فضانوردان را یکی یکی بیرون بیاورند و آنها را به هلیکوپترهای منتظر انتقال بدهند.

در بالاترین نقطه پرواز، خدمه به فاصله ۲۵۲،۷۵۶ میل از زمین رسیدند و از ریکارد قبلی تقریباً ۲۴۸،۰۰۰ میل که توسط خدمه آپولو ۱۳ در سال ۱۹۷۰ ثبت شده بود، پیشی گرفتند.

پرتاب هفته گذشته نقطه عطفی مهم برای راکت SLS بوده و این پیشرفت، تاییدیه مدت‌ها انتظار را برای بوئینگ و نورثروپ گرومن، پیمانکاران اصلی سیستم فراهم کرد و این سیستم پرتاب که بیش از یک دهه در حال توسعه بوده است، قادر به حمل با امنیت انسان به فضا است.